LEWSBERG
De zaal halfvol tijdens het voorprogramma Lewsberg.
De Rotterdammers worden wellicht zo vaak vergeleken met The Velvet Underground dat ze er wellicht zelf ongemakkelijk van worden,dus we doen er niet aan mee.
Ze vernoemden hun band naar de Rotterdamse schrijver Robert Loesberg.
Nederlands klinken ze thans niet en live staan ze stevig overeind.
Arie van Vliet en de zijnen trapten de set op gang met City Bound.
Glass Ho zette de set verder strak,rechtdoor en heerlijk rock roll.
Hun Non-fiction Writer dat erop volgde heeft zo’n leuke baslijn aangevuld met de gitaarsprankeltjes van Michiel Klein.
Sprankeltjes heerlijk als bubbels die de pit in champagne brengen en op je tong verdwijnen.
The Door,Cold Light Of Day en Edith vervolgden de set,met de lekkker harde drammende baslijnen van Chalita erin.
Na The Smile,Carried Away en Terible gooien ze er The Garden achteraan alvorens ons verweesd en van onze sokken geblazen achter te laten.
STEPHEN MALKMUS & THE JICKS
Mijmerend naar tijden toen de grootmeester Stephen Malkmus hemzelve in 1999 op het hooddpodium van Werchter speelde met zijn Pavement kunnen we snel nog even meegeven dat ze een reünie doen dit jaar op Primavera in Barcelona en in Porto.
Wereldwijd de enige 2 shows in 2019,wellicht doen ze in 2020 een volwaardige tour samen.
De set werd vanavond op gang getrapt met Jenny Ans The Ess-Dog.
Lieflijk,rustig en ondertussen 9 jaar belegen.
Van zijn stem nog niks verloren.
Met Bike Lane kregen we recenter werk die heel ver weg ligt van de muziek die hij met Pavement maakte en zelfs bij momenten naar de muziek van Beck op neigt te gaan.
Future Suite die net als Bike Lane uit zijn recente album Sparkle Hard komt kent ook een beetje die klank.
Op zich mooi en leuk en de fans waren ook direct mee,maar tegelijk ergens zichzelf opnieuw uitgevonden.
Op een geslaagde manier weliswaar,maar anders dan we van hem gewoon zijn.
Solid Silk welke ook uit het laatste album komt,volgen ze op met Shibboleth uit Wig Out At Jagbags van een dikke vier jaar geleden.
Het contrast is duidelijk en zijn laatste werk klinkt een stuk rustiger.
Kite,Share The Red,Rattler,en Pink India wisselen de set af met ouder en recenter werk.
Middle America,Witch Mountain Bridge en Let Them Eat Vowels sluiten de setlist af.
Freeze The Saints drijft ons naar het einde van het concert,wat een leuk weerzien was.
Malkmus was de moeite en de afwezigen hadden dik ongelijk,
al moeten we zeggen dat we soms eens zo’n voorprogramma treffen die ons meer van onze sokken blaast.
cultuuronline.com 