Ze beginnen eraan met Siva,een song van ondertussen 1991 geleden met daarin een fijn gesponnen gitaarsolo van Billy Corgan.
Bij Rhinoceros uit Gish,galmde “she knows,she knows door de zaal.
Daarna krijgen we Zero en gaat het dak er voor de eerste keer af met het uitzinnig meegezongen “wanna go for a ride”.
Na Solara,Knights Of Malta en Eye slaat de vlam weer in de pan op Bullet With Butterfly Wings.
Bij Tiberius gaan de handen terug op elkaar.
Met 5 zijn ze,waarvan Billy Corgan en James Iha deel uitmaken van de oorspronkelijke bezetting.
Vol klinken ze niet voor zo’n bezetting,maar eerder verfijnd,al moeten ze het door de set heen eerder van hun oude krakers hebben.
Na G.L.O.W. krijgen we Disarm en mijmeren we even terug naar meer dan 20 jaar geleden in Flanders Expo in Gent,waar het geluid niet te denderend was,maar de sfeer des te meer.
Niet alleen door de airplay die ze toen meer dan nu krijgen.
Tegenwoordig is de sigarettenrook verbannen,maar gaan duiken er bij dergelijke hoogtepunten ineens 30 smartphones voor je neus op.
Terwijl we vroeger op de eerste rij stonden te springen,kan je er nu ook een uiltje vangen,maar daarvoor is het concert ons te goed.
Waarom ze Friday I’m In Love van The Cure in hun set gooien is ons ook een raadsel voor een wereldband als deze.
En dan nog op een Pinkstermaandag gezongen door James Iha.
Niet slecht gezongen,maar het misstaat voor een band die speelt in eerste klasse.
Na Superchrist,Eva Adore en een hoogtepunt met 1979en Cherub Rock,krijgen we Tonight Tonight.
Hier komt de waarde van de stem van de toetseniste heel mooi in de verf te staan.
Ther Spaniards welke een Corgan nummer is vervolft de set,met The Aeroplane Flies High en To Sheila er achteraan.
Even een Pink Floyd moment met Wish You Were Here daarna.
We hebben het nummer stiekem aan hun nooit te vergeten bassiste D’Arcy Wretsky opgedragen,die tot onze grote spijt in 1999 uit de band stapte om te gaan acteren.
Na Alienation krijgen we met Today weer zo’n tijdloze.
Corgan dankt even de old skool fans om hun 31 jaar te steunen en laat vallen dat hij ook een beetje Belgisch is.
Zijn overgrootmoeder nam in 1896 de Red Star Line naar de V.S. en kwam uit een gezin van maar liefst 26 kinderen,waarvan 6 naar The States zijn getrokken.
Hij noemde zijn dochter Philomena naar zijn betovergrootmoeder.welke ook Belgische was en dankt ons land om een deel van zijn leven te zijn.
Mazzle is het laatste nummer in de set,waarop we nog één bisnummer krijgen.
Even grapt Corgan dat de drummer die vandaag jarig is ons op een drumsolo van 35 minuten zou trakteren,maar die stemde niet in.
Met Hummer sloten ze de set af en lieten ons met een heerlijk nostalgische blik huiswaarts keren.
Heerlijk deze band terug te hebben gezien,al missen we D’Arcy nog steeds achter de bas.
Van ons mag ook het nieuwe werk gerust meer airplay krijgen.
cultuuronline.com 