Toen ze 32 jaar geleden aan het festival zijn begonnen,hebben ze wellicht nooit gedacht dat het zo’n vaart zou nemen.
Op deze 33e editie hebben ze op vrijdag met Carneia,Fire Down Below,Ertebrekers en The Sore Losers toch terug uitgepakt met een mooie resem namen van eigen bodem.
Carneia mocht de spits afbijten en begon hun set met hun “Blood & Candy” en “The Making Of The Universe”.
Daarmee kon het publiek al eens proeven van hun laatste album “Voices Of The Void”.
Het was een beetje als Stroh van 80 graden.
Komt zwaar binnen op een vrijdagavond,maar eens goed gesmaakt wil je meer…
Dat kregen we met “Redlights Are For Redheads” en “Black Coffee”.
Jan Coudron zijn stem kunnen we onder de noemers van “stevig,snedig en universeel”plaatsen.
Na “The Hangman” en “Alter Ego” zitten we bijna aan het einde van de set.
Het sluitstuk “White Collar” brengt een einde aan een set,die voor ons net iets langer mocht duren.
Met Fire Down Below,kregen we er nog ééntje van eigen bodem.
De stoner band werd een jaar of drie geleden in Gent geboren,al is de drummer hier van de streek afkomstig.
Het leuk sappig Westvlaams sluipt er op dit festival echt wel in op dit festival.
Na albums zoals “Viper Vixen Goddess Saint” en hun laatste “Hymn of the Cosmic Man” kan je er niet meer rond dat een band als deze hier op zijn plaats staat.
De band heeft een behoorlijk drukke agenda en zijn ook buiten de landsgrenzen niet onopgemerkt gebleven.
Op Sinterklaas dit jaar staan ze zelfs in de Mezz in Breda.
Tip voor wie er nooit is geweest of voor de band zelf:” Bij Christ aan de overkant hebbben ze heerlijke frieten,als band zou ik ze op mijn rider zetten.”
Terug naar de essentie dan…
We kregen een duistere maar mooie set en met een frontman als Jeroen is het echt wel smullen uit het buffet die we hier in een mengelmoes van hun twee albums krijgen op een avond als deze.
Het voelt als sex on the beach,maar dan onder een volle maan.
Ertebrekers brengt een onderbreking in het gitaargeweld van de avond en sleurt er in de set meteen “Amanda”,”Mars” en “Shimokitazawa” door.
Die laatste Japans klinkende titel moet je eens proberen herhalen na zes pintjes in een half uur bij deze 30 graden vandaag.
Die sfeer omschrijft ook de geestigheid die hier vanavond heerst onder het publiek,met een glunderende Kowlier aan de bas,die echter niet klinkt alsof hij bovenstaande dorstige daad voltooide.
Het blijft nog steeds één van de beste bassisten die ons landje rijk is.
Jeffrey Jefferson springt als een dartel hertenkalfje van links naar rechts over het podium en met “Pananoia”,”Eva Mendes” en “In Theorie” gaat de set verder.
Na de vraag “Woarom” en Diepe Waters” en “Dief In De Nacht”,krijgen we meezinger “De Zji” op een schoteltje.
“Vandage”,en “Party Too Much” maken een einde aan deze leuke set.
The Sore Losers begonnen hun set met “Don’t Know Nothing”,de titel was gelukkig geen voorspelling voor een toonaard voor de rest van de avond.
“Working Overtime” en “Your Smile” klonken dan weer de tour op van stiekeme romantiek.
Niet moeilijk met een zanger als Jan Streatemans,met een charisma om de nieuwe Ruben Block te gaan worden en achter ons een massa jonge dames die één voor één elk woord uit Jan zijn mond meezingen.
“Got It Bad”,”Little Baby”,”Price Of Love”,”Girl’s Gonna Break It”,”Blue Shoes”,”Nightcrawler”,”Dark Ride”,”Cherry Cherry”,en het mooie “All In A Day’s Work” passeerden en nog steeds zongen de eerste rijen elke song mee.
Een lust voor het oog om te zien hoe deze band een publiek meesleept zonder hiervoor heel veel moeite te moeten lijken doen.
Hoewel deze pareltjes heel mooi in mekaar zitten en deze band echt wel een mooie volwassen set neerzet.
We gaan eruit met “Denim On Denim”,”Commanding The Night”,Silver Seas”,”Juneville Heart Attack” en “Tripper”.
Met Discobar Galaxy als afsluiter van de avond sluipen we voorzichtig naar ons bed toe met fonkeltjes van rock & roll in onze ogen.
Want Grensrock Menen is een heerlijk festival,waar gezelligheid en warmte heerst en de pintjes heerlijk fris zijn.
cultuuronline.com 