Rock Zottegem 2019

Black Leather Jacket mocht Rock Zottegem op gang trappen op vrijdag.
De band van eigen bodem zette een leuk setje garagerock neer op deze openingsdag.
Ideaal festivalweertje,zomerzonnetje,maar niet te warm,en de stem van Alexander boven de gitaren uitsteken.

Gers Pardoel valt op een dag als deze een beetje uit de toon als je de rest van de affiche bekijkt,maar de Nederlander weet met hits als Louise,Ik Neem Je Mee,en Alles Voor Je Doen een deel van de tent mee op sleeptouw te nemen.
Het echte rockpubliek maakt van de gelegenheid gebruik voor een snelle hap alvorens de meer stevige bands zoals Heideroosjes en Limp Bizkit er hier een lel op geven.

Flogging Molly is hier op vrijdag één van de grote publiekstrekkers.
Paddy’s Lament,Drunken Lullabies,What’s Left On The Flag,Seven Deadly Sins en If I Ever Leave This World Alive zijn een mooie greep van songs die hier door de boxen schallen.
Met deze Los Angeles punky folkrockers sloeg de vlam dan ook in de pan en was de toon gezet.
Leuk om zien hoe Dave King en de zijnen een publiek kunnen bespelen zonder zelfs echt hun best te hoeven doen.
Een door gitaren,mandolines en accordeons gedreven publiek die als een uitzinnig leger wilde Kelten een feestje bouwde alsof ze net de brouwerij Guinness hadden gewonnen.
Mooi om zien.

Midnight Oil begon meteen met hun monsterhit The Dead Heart uit hun legendarische album Diesel And Dust.
Met kippenvel een set aftrappen en daarna een stevig Redneck Wonderland er achteraan.
De Australische band bestaat dit jaar maar liefst 43 jaar,zanger en politicus Peter Garrett werd er in mei 66,maar rockt nog als geen ander.
Als het ware meer met handbewegende dansjes,want de jaren van springen zijn voorbij.
King Of The Mountain uit 1990 ondertussen passeerde ook de revue.
Op Beds Are Burning was het wachten tot het einde van de set,waarna ze er Forgotten Years achteraan gooiden.
Leuk concertje met een nostalgische traan en je armen vol mierentietjes.

En kijk,daar is Marco Roelofs met zijn Heideroosjes helemaal terug.
Na de intro die ze al jaren laten afspelen met Urbanus erin,zijn we er zeker van dat er iets straffer dan duracel bestaat.
Roelofs springt,rent,blaast en briest als een wilde en slaagt er nog in om niet buiten adem te klinken in zijn zanglijnen ook.
Bij Scapegoat Revolution galmde de “wooooooooh oh oh oh” door de uitzinnige tent terwijl de security voor het het podium mensen plukten als avondgymnastiek.
Time Is Ticking Away,I’m Not Deaf,Sjonnie & Anita en Ik Zie Je Later,kregen we er net als Damclub Hooligan ook nog bij.
Wat een bom aan energie zeg…

Limp Bizkit was op een paar uitschieters na een beetje als spa die je te lang op tafel hebt laten staan,en je hoopt te reanimeren met een bruistablet,maar waarvan je de slechte nasmaak van dafalgan niet eerder had kunnen bedenken.
Wat doe je als wereldband begot met covers van Ministy (Thieves), George Michael (Faith) en The Who (Behind Blue Eyes) in je setlist?
Behind Blue Eyes laten we dan nog buiten beschouwing,omdat het destijds ook een radiohitje was.
Songs als My Generation,Rollin’,My Way en Nookie maakten dan terug iets goed,maar die hebben werk aan hun totaalplaatje.

Om de vrijdag af te sluiten draaide Reginog wat plaatjes met de handjes,en konden we vol verwachting naar de dag erop uitkijken.

Mooneye hoeven we ondertussen niet echt meer voor te stellen.
Ze wonnen Jonge wolven en de Melkrock Rally in 2017 en in 2019 waren ze bij de winnaars van De nieuwe Lichting van StuBru.
Het loopt als een trein voor de mannen uit Moen en hun agenda staat bomvol festivals deze zomer.
Met ondermeer Nothing Ever Happens en Thinking About Leaving,wisten ze het publiek in een mooie korte set te bekoren.

Na Boef,kregen we terug muziek met Walk Off The Earth.
Opnieuw een portie covers,maar hoe…
Een streling voor het oog,instrumenten die van de ene muzikant naar de andere door de lucht vlogen.
Sarah Blackwood die het publiek zo bekoorde dat zelfs bij sceptici hier de mond even van open viel.
Zalig leuke show,visueel en qua entertainment-gehalte heel erg leuk.

Tears For Fears zorgde voor minder visueel spektakel,en moest het op hun hits na vooral van hun “fans van het eerste uur” hebben.
Best een mooie set van de Britten Orzabal en Smith ,die er meteen Everybody Wants to Rule The World tegenaan gooiden.
Sowing the Seeds of Love en Pale Shelterzorgden samen met Shout voor de hoogtepunten.
Leuk de band nog eens in ons landje te zien,al hadden we soms een geeuwmomentje,maar het blijft een eer monumenten als deze in Zottegem aan het werk te zien.

Live is een bom live en een jukebox aan hits.
De set start met All Over You en Selling The Drama en daarna krijgen we jawel…Losing My Religion van R.E.M.
Na They Stood Up For Love en The Dolphin’s Cry,krijgen we met Paint It Blackvan Jagger en de zijnen een tweede en gelukkig laatste cover in de set.
Scheurende gitaren en “It was an evening I shared with the sun” zetten Lakini’s Juicein,en als je daarna I Alone,Run To The Water en dan nog eens een klepper zoalsLightning Crashes hoort,dan besef je plots hoeveel hits die mannen maakten en hoe hedendaags ze nog klinken.

Interpol
Met ouder werk zoals C’mere en Iff You Really Love Nothing uit hun laatste album Marauder beginnen ze eraan.
En wie kent ook hun heerlijke Evil niet?
Na die lekkere baslijn en langgerekte “Rooooooooosemary” rolt nog maar over Paul Banks zijn lippen,en meteen is iedereen mee.
Ook Slow Hands kregen we mee.
Deze New Yorkse machine draait al 21 jaar op het hoogste niveau mee,en zo te zien zitten ze amper aan de helft.

Arsenal mocht deze meer dan geslaagde editie afsluiten en dat deden ze in stijl.
Met Long Sun Long Shadow en Amplify uit hun laatste album en Amelaka Motingavliegen ze erin.
Leonie in een leuk zwart kleedje en opvallend rode oorringen het publiek opzwepend als niemand anders kan.
Bij Saudade gaan we na al die jaren toch nog eens een licht moeten zetten,wanneer het publiek het refrein “Eee! Me beija, amor. De mansinho, bem” NIET moet meezingen,want na al die jaren gaat nog altijd een half festival de mist in.
Temul (lie low) is live een stuk beter gaan klinken met Leonie als backing achter Paulien Mathues,want dat was in de vorige shows een pijnpunt en daar is aan gewerkt.
Niet dat John dat slecht deed,maar omdat Lydmor met haar unieke stem heel moeilijk te vervangen is in dit soort nummers.
Met kleppers zoals Lotuk en een xxxxxl-versie van Melvin mochten we met een kamerbrede glimlach ons bedje in.