Eigenlijk moeten we jullie Erik Van Biesen allang niet meer voorstellen, maar “Ik Doe Het Nog Eén Keer”, om het met de titel van een Gorki nummer te zeggen.
Juist ja, de bassist met de lange haren van bij Gorky , want Erik was er al bij in de jaren dat de bandnaam met een Y eindigde (als vervanger van Wout omdat deze toen zijn legerdienst moest doen), tot op het moment dat zijn goede vriend Vos stierf.
Met Hij Is Alleen zet Erik zijn set in.
Menige pretlichtjes in de ogen, als we een blik in de club gooien.
Bij mezelf even een krop in de keel, zo’n traan en mijmering van heimwee naar de band die ooit op elk festival speelde.
Het volgende nummer werd een ode aan Willy Willy en Fons Sijmons van The Scabs.
Met een mooi ingetogen versie van Sirens van Pearl Jam brengt hij als fan van Eddy Vedder een ode aan een gelukkig wel nog levende legende.
“Ik maakte voorlopig 2 engelstalige platen en denk eraan er deze winter eens ééntje met experimentele noise te maken”, zegt hij na een nummer uit de soundtrack van Into The Wild.
Of zijn gedachten op dit moment “Into The Wild” waren,of als hij het ook serieus meent, dat willen we nog wel eens zien en horen.
De set gaat verder met Long As I Can See The Light van CCR, gevolgd door Where Did You Sleep Last Night van Lead Belly (Het nummer dat Nirvana ooit coverde).
Met Boze Volven,Beste Bill en Tijdbom zijn we bijna aan het einde van de set toe.
“Tijdbom was het tweede nummer dat ik speelde toen Vos was gestorven” zegt Erik, “welke het eerste was, dat zeg ik liever niet”.
Hij sluit zijn set af met Monstertje van Gorki.
Mooie en oerdegelijke akoestische set van een man, die ene grote band waarin hij speelde, een bom van talent is en onder de naam “Biezen” met The Birds Return en Summer Of Red Roses 2 mooie platen het levenslicht liet zien.
cultuuronline.com 