Het is weinig mensen gegeven de stem van hun idool te hebben als ze zingen, maar Patrick Vermaerken is er echt een uitzondering in.
“Het is genetisch, want als je je best doet om zoals Bowie te proberen zingen, dan zit je er helemaal naast” zegt hij.
Samen met zijn zus Frieda die basgitaar speelt, brengt hij een mooie ode aan Mister David Bowie.
Met Space Oddity, Starman en Ziggi Stardust krijgen we meteen een ruimtecollectief van songs bijeen.
Bij Absolute Beginners en de daarop volgende Survive, zijn we even naar Patrick aan het kijken.
Nee hoor, niet om de titels van de songs met hem te vereenzelvigen, maar omwille een bepaalde mysterieuze uitstraling die hij heeft en Bowie op zijn manier ook had.
Van Absolute Beginners en Survive gaat de set verder met Heroes.
Achter ons een man die vriendelijk de fotograaf verzocht even wat lager bij het podium te blijven, maar we vermoeden dat die naar Frieda aan het lonken was.
Maar we geven hierin eerlijk toe, “Het is sinds Emilie Blom van Assendelft (The Scene) geleden, dat we een vrouw zo smooth op haar bas zagen spelen”.
Na Ashes To Ashes, Blue Jean en Lets’s Dance, die vlot en gretig meegzongen worden, krijgen we Lazarus.
Patrick vertelde ons even dat de dag dat Bowie stierf door een journalist werd gebeld.
Hij vertelde de man dat hij alle 25 albums van David Bowie heeft, maar is die na afloop van het gesprek even gaan tellen.
En jawel hoor, Patrick heeft ze alle 25.
Rebel Rebel, Cat Prople en Jean Genie vervolgen de set en als afsluiters krijgen we Strangers When We Meet en Fashion.
cultuuronline.com 