Amper een jaar na zijn vorige mooie passage hier is hij terug.
De Godfather van de Vlaamse folklore zoals we hem kunnen noemen, al zal je hem met zijn politieke gedachten nooit met een leeuw zijn paraderen.
Met Bart Caron op de contrabas, Pol Depoorter op gitaar en mandoline en Freddy Desmedt op de blazers is hij er opnieuw bij.
Met Piere De Beeste in het begin van de set, kregen we meteen één van zijn oudste hits.
Het was een figuur die mijn ouders gebruikten om ons als kinderen schrik aan te jagen, toen we ons bord soep niet wilden opeten zegt ie.
toen kregen we de vraag “Ga je flink zijn , of moeten we Piere eens gaan halen”.
“Om er geen trauma aan over te houden , heb ik er maar een liedje van gemokt”, zegt de baard in zijn West-Vlaams.
La Belle Roselle en Bange Blanke Man passeren de revue.
De laatste met een sneer naar Filip Dewinter, die hij op zijn ludieke, sappige manier een in Antwerpen aangespoelde Bruggeling en dus eigenlijk een migrant noemt.
Met wat mooie gedichten ertussen, waarbij hij de modernisering in vraag stelt of het wel vooruitgang is, met aandacht voor natuur en mooie kleine dingen in het leven, zet hij zijn optreden verder.
Even verpoost hij bij de vraag “hoe oud hij nu eigenlijk is”.
Ik ben er 100 in 2040 zegt hij, en hij speelt er een liedje over.
“Lat Mie Maar Lopen” zette iedereen aan tot meezingen en handgeklap.
Een volksfiguur als deze, een mooie zomeravond met liedjes en vertelsels.
Wat wil een mens nog meer?
cultuuronline.com 