Als een uitgelaten dartel hertenkalfje komt hij het podium opgeraast.
Een mooie muzikale intro om de climax op te bouwen en Branden Aan De Zon er achteraan.
Laat Het Los en Vrij Zijn blazen de resterende donkere wolken weg van boven Lokeren.
Tal van hits zoals Je Hoeft Niet Naar Huis Vannacht, Zij, De Bestemming, worden volmondig meegezongen.
Bij Mooi staat hij even stil bij het overwinnen van tegenslagen in het leven.
Luchtgitaar spelend met zijn microfoon…52 is de man ondertussen, maar die kan nog lang mee zo te zien.
Met een mooie swingen versie van Als Het Beter Is, glijden we verder door het leven, met het wel en wee en vallen en opstaan.
Dromen Zijn Bedrog kregen we met een ingetogen intro op piano, om daarna helemaal los te barsten met toeters en blazers.
Met De Waarheid en Ik Leef Niet Meer Voor Jou krijgen we het relaas van liefdesbreuken in tijdloze hits gegoten, terwijl we met Rood net terug rozenblaadjes gaan strooien.
“Ik wil nog helemaal net weg” zegt ie, en hij gooit er Afscheid Nemen Bestaat Niet achteraan en vraagt de mobieltjes de lucht in voor wie er niet meer bij kan zijn.
Daarna krijgen we met Binnen nog zo’n klepper en ruimen we plaats voor Regi.
Wat een rasartiest is hij toch.

Als de Grote Kaai een dak had gehad, dan was het weg.
Met Paradijs gaat hij van start, gevolgd door Een Beetje Anders.
Vorig jaar stond hij er ook en hij had voor dit concert met Wiels besproken dat het niet beter kon worden.
Zo jutte hij het uitzinnige publiek op.
Met Vandaag had hij het hele festivalplein op zijn handen, met een adrenaline-grijnsje en een kamerbrede glimlach.
Na Mona Lisa, kregen we Ik Heb je Lief met een klein meisje op het podium, die hij uit het publiek had geplukt, maar in haar verlegenheid even geen zin had om te zingen.
Sarah, Dansen en Skwon Meiske volgden de set op.
Wat een hitmachine is die Niels toch met Wiels daar achter hem.
Nog 2 bisnummers zei Niels.
Speeltijd , droeg hij aan Olivier op.
Olivier Van Driesche was een medewerker en Lokernaar die ons helaas veel te vlug heeft verlaten.
Verover Mij sloot deze geweldige set af.

Het hoofdpodium begint met Gers Pardoel.
Met een vrolijke noot het podium op en even herinneringen ophalen aan zijn laatste passage hier in Lokeren.
Het zou gaan regenen, maar we verdrijven de wolken met positivisme zei hij lachend.
Met hits als Broodje Bakpoa, Louise, Ik Neem Je Mee, en Alles Voor Je Doen die vlot worden meegezongen, worden de Lokerse Feesten op gang getrapt onder een bewolkte hemel.
Dreigende wolken kregen we wel, maar doorregenen deed het echter niet.
Gers zijn positivisme hielp.
Met Wereld zonder jou en Boem naderden we het einde van de set en we zagen dat het prima was.

De Belgische DJ en producer Netsky lanceerde zijn nieuwe single ‘Snitch‘ in samenwerking met de wereldberoemde zanger ‘Aloe Blacc‘.
Het nieuwe nummer van de Antwerpse artiest is een mix van het elektronische geluid waar hij voor bekend staat, en een ‘urban’ toets inclusief de raps van de Amerikaan Aloe Blacc.De lancering van deze nieuwe single gaat gepaard met de start van het tweede weekend van het populaire dancefestival Tomorrowland.
Netsky mag er op de afsluitende zondag zijn ding doen op de mainstage.
Tijdens het voorbije eerste weekend van het festival in Boom, mocht Boris Daenen zijn eigen podium samenstellen en speelde hij een surprise-set in de ‘Rave Cave’, de kleinste dansvloer van het festival.

Het is weinig mensen gegeven de stem van hun idool te hebben als ze zingen, maar Patrick Vermaerken is er echt een uitzondering in.
“Het is genetisch, want als je je best doet om zoals Bowie te proberen zingen, dan zit je er helemaal naast” zegt hij.
Samen met zijn zus Frieda die basgitaar speelt, brengt hij een mooie ode aan Mister David Bowie.
Met Space Oddity, Starman en Ziggi Stardust krijgen we meteen een ruimtecollectief van songs bijeen.
Bij Absolute Beginners en de daarop volgende Survive, zijn we even naar Patrick aan het kijken.
Nee hoor, niet om de titels van de songs met hem te vereenzelvigen, maar omwille een bepaalde mysterieuze uitstraling die hij heeft en Bowie op zijn manier ook had.
Van Absolute Beginners en Survive gaat de set verder met Heroes.

Achter ons een man die vriendelijk de fotograaf verzocht even wat lager bij het podium te blijven, maar we vermoeden dat die naar Frieda aan het lonken was.
Maar we geven hierin eerlijk toe, “Het is sinds Emilie Blom van Assendelft (The Scene) geleden, dat we een vrouw zo smooth op haar bas zagen spelen”.

Na Ashes To Ashes, Blue Jean en Lets’s Dance, die vlot en gretig meegzongen worden, krijgen we Lazarus.
Patrick vertelde ons even dat de dag dat Bowie stierf door een journalist werd gebeld.
Hij vertelde de man dat hij alle 25 albums van David Bowie heeft, maar is die na afloop van het gesprek even gaan tellen.
En jawel hoor, Patrick heeft ze alle 25.
Rebel Rebel, Cat Prople en Jean Genie vervolgen de set en als afsluiters krijgen we Strangers When We Meet en Fashion.

Eigenlijk moeten we jullie Erik Van Biesen allang niet meer voorstellen, maar “Ik Doe Het Nog Eén Keer”, om het met de titel van een Gorki nummer te zeggen.
Juist ja, de bassist met de lange haren van bij Gorky , want Erik was er al bij in de jaren dat de bandnaam met een Y eindigde (als vervanger van Wout omdat deze toen zijn legerdienst moest doen), tot op het moment dat zijn goede vriend Vos stierf.

Met Hij Is Alleen zet Erik zijn set in.
Menige pretlichtjes in de ogen, als we een blik in de club gooien.
Bij mezelf even een krop in de keel, zo’n traan en mijmering van heimwee naar de band die ooit op elk festival speelde.

Het volgende nummer werd een ode aan Willy Willy en Fons Sijmons van The Scabs.
Met een mooi ingetogen versie van Sirens van Pearl Jam brengt hij als fan van Eddy Vedder een ode aan een gelukkig wel nog levende legende.

“Ik maakte voorlopig 2 engelstalige platen en denk eraan er deze winter eens ééntje met experimentele noise te maken”, zegt hij na een nummer uit de soundtrack van Into The Wild.
Of zijn gedachten op dit moment “Into The Wild” waren,of als hij het ook serieus meent, dat willen we nog wel eens zien en horen.

De set gaat verder met Long As I Can See The Light van CCR, gevolgd door Where Did You Sleep Last Night van Lead Belly (Het nummer dat Nirvana ooit coverde).

Met Boze Volven,Beste Bill en Tijdbom zijn we bijna aan het einde van de set toe.
“Tijdbom was het tweede nummer dat ik speelde toen Vos was gestorven” zegt Erik, “welke het eerste was, dat zeg ik liever niet”.
Hij sluit zijn set af met Monstertje van Gorki.
Mooie en oerdegelijke akoestische set van een man, die ene grote band waarin hij speelde, een bom van talent is en onder de naam “Biezen” met The Birds Return en Summer Of Red Roses 2 mooie platen het levenslicht liet zien.

Amper een jaar na zijn vorige mooie passage hier is hij terug.
De Godfather van de Vlaamse folklore zoals we hem kunnen noemen, al zal je hem met zijn politieke gedachten nooit met een leeuw zijn paraderen.
Met Bart Caron op de contrabas, Pol Depoorter op gitaar en mandoline en Freddy Desmedt op de blazers is hij er opnieuw bij.
Met Piere De Beeste in het begin van de set, kregen we meteen één van zijn oudste hits.
Het was een figuur die mijn ouders gebruikten om ons als kinderen schrik aan te jagen, toen we ons bord soep niet wilden opeten zegt ie.
toen kregen we de vraag “Ga je flink zijn , of moeten we Piere eens gaan halen”.
“Om er geen trauma aan over te houden , heb ik er maar een liedje van gemokt”, zegt de baard in zijn West-Vlaams.
La Belle Roselle en Bange Blanke Man passeren de revue.
De laatste met een sneer naar Filip Dewinter, die hij op zijn ludieke, sappige manier een in Antwerpen aangespoelde Bruggeling en dus eigenlijk een migrant noemt.
Met wat mooie gedichten ertussen, waarbij hij de modernisering in vraag stelt of het wel vooruitgang is, met aandacht voor natuur en mooie kleine dingen in het leven, zet hij zijn optreden verder.
Even verpoost hij bij de vraag “hoe oud hij nu eigenlijk is”.
Ik ben er 100 in 2040 zegt hij, en hij speelt er een liedje over.
“Lat Mie Maar Lopen” zette iedereen aan tot meezingen en handgeklap.
Een volksfiguur als deze, een mooie zomeravond met liedjes en vertelsels.
Wat wil een mens nog meer?

Barbara Dex, een zangeres die telkens maar opnieuw bewijst heel veel in haar mars te hebben en waarvan we enkel en alleen maar in superlatieven kunnen spreken.
Samen met jazzmuzikanten Frank en Didier Deruytter doet ze deze zomer diverse vlaamse podia.
Hier in Gent terug een jukebox van rock, funk- en soulmuziek:
Some Kind Of Wonderful van Grand Funk Railroad, Black,Velvet van
Alannah Myles, Chaka Khan’s I Feel For You, allemaal klassiekers van formaat.
Na Upside Down en The Boss van Diana Ross en Born To Be Alive, kwam Frank Deruytter even op de voorgrond om er zijn versie van Prince zijn Kiss te brengen.
Met kleppers zoals I’m Outta Love van Anastacia, Hot Stuff van Donna Summer, Don’t Stop van Fleedwood Mac en Melissa Etheridge’s Like The Way I Do ging de Nacht verder.
Leuke mooie show en de ambiance zat er zeker in met een jukebox aan hits als deze, al blijven we het wel zonde vinden dat ze hier niet haar eigen mooie nummers staat te brengen.

Wie ze ook live aan het werk wil zien, geven we nog even volgenda data mee:

24 juli Openlucht Kalmthout Kalmthout – 21u00 gratis toegang
1 augustus Burgemeesterspark Lommel – 21u30 gratis toegang
2 augustus JH De Bogaard – Grasplein Geel – 20u30 gratis toegang
24 augustus Kattenfeesten Meerhout – 22u00 gratis toegang

Ford en Evans hebben vaak het podium gedeeld en in de loop der jaren samen opgenomen en daarom is het geen verrassing dat ze opnieuw hun krachten bundelen. Tijdens de promotie van het album “Purple House”, sprak Ford enthousiast over de aanstaande tournee in Japan, samen met Evans.
“Omdat ik met veel muzikanten in veel verschillende configuraties en stijlen heb gewerkt, kan ik vrijuit zeggen dat deze groep spelers een geweldige chemie en het vermogen heeft om door onbekende wateren te navigeren, wat voor echte improvisatie zorgt”, zegt Robben Ford. , spelen met deze jongens, is een van mijn favoriete ervaringen in een lang, muzikaal leven geweest “.
Slechts een paar weken na de tournee bevonden de twee zich in de opnamestudio, vergezeld van een eersteklas ritmesectie: Keith Carlock (momenteel op de drums met Steely Dan) en James Genus, de geweldige bassist die onder zoveel met Lee speelde Konitz, Michael Brecker, Branford Marsalis en Chick Corea.
Bill Evans is enthousiast over het opnameproces: “Zelden, maar zo nu en dan komen gelijkgestemden muzikanten samen om iets te creëren dat de muzikale grenzen overstijgt en toch een breder publiek kan bereiken.
Voor mij is de muziek die we hebben gemaakt op ‘THE SUN ROOM’ tijdloos.
Ik hou van blues, jazz, soul, funk en deze CD heeft alles, uitgevoerd op het hoogste niveau.
Ik zou niet gelukkiger kunnen zijn met deze opname.
De sfeer was tijdens dit opnameproces zo groot dat het gewoon een genot was om er deel van uit te maken.
Goed gedaan mannen. Laten we het nog eens doen!”.
Het album zal op 26 juli worden uitgebracht op Cd onder EAR Music.

Op vrijdag 26 juli zal zijn nieuwe album verschijnen.
Mac Powell groeide op in Alabama.
Zijn liefde voor muziek begon al op jonge leeftijd omdat zijn beide ouders in huis zongen en gitaar speelden.
Mac begon overdag snel te zingen in de plaatselijke kerk en luisterde ’s nachts naar de platencollectie van zijn vader.
Toen Mac op de middelbare school een tweedejaars was, verhuisde hij naar Atlanta, Georgia, waar zijn passie voor muziek en geloof een uitlaatklep vond in de band Third Day . In de afgelopen 25 jaar heeft Third Day geholpen christelijke muziek te transformeren en een toegewijde schare fans op te bouwen terwijl ze vele malen over de wereld reisden, 10 miljoen albums verkochten, 4 Grammy-awards verdienden, 1 American Music Award, 24 Dove Awards, en door te worden ingewijd in de Georgia Music Hall of Fame.
Onderweg was Mac vereerd om voor miljoenen fans over de hele wereld op te treden en muziek te spelen met enkele van de beste muzikanten in de industrie.
Veel van deze kennissen, zowel op het podium als in de menigte, zijn van vrienden uitgegroeid tot echte familieleden, en nu is het tijd voor een ouderwetse Family Reunion! De nummers op Back Again zijn ‘foot stamping’, hand clappin ‘Southern roots country songs die duidelijk hulde brengen aan de vroege muzikale inspiraties uit zijn kindertijd.
.