Sun Gods injecteren hun typische, warme ‘Big Music’ sound in deze classic van The Cure, exact 30 jaar na de release van hun album ‘Disintegration’.
Resultaat is niet zomaar een cover van The Cure, maar een nieuwe, op zichzelf staande song: kraakhelder en bloedmooi.
In een leuke brouwerij DāOude Maalderij in Emelgem krijgen we op een mooie zaterdagavond met Mind WolfĀ enĀ MamutĀ 2Ā bands als voorprogramma op de voorstelling van Kintsugi,het album vanĀ Bantha.
Hoe meer rock and roll kun je zijn dan je album voor te stellen tussen het gerstenat?
Mind Wolf
Met eenĀ lang uitgesponnen instrumentale intro met een heerlijk vervormd effect uit de gitaarpedalen getoverd vangen ze de set aan.
Gevolgd door Just Donāt en Love Without A Home.
De stem van zanger/gitarist Jan en het geluid van de band doet ons aan een mix van Guns Nā Roses,Stone Temple Pilots en Soundgarden denken.
Na een swingend Love Without A Home grapt Jan even.
āWe zijn opener van Bantha,maar dat vinden we niet erg.Want uiteindelijk zonder opener,zouden we geen pinten moeten drinken.ā
Na Inner State,een nummer uit hun Foresterās House EP met heerlijk gitaarwerk trouwens, krijgen we te horen hoe heerlijk de patĆ© en het home made bier er wel is.
Second Of A Thought raast als een trein over ons heen en gooit met zān heerlijke gitaarriffs bij ons wel hoge ogen.
De basgitaar van Arne zet het rustige Undone in en dan hebben we nog maar 2 nummers te gaan.
De drumstijl van Sam doet me door het optreden heen denken aan die van Neil Cooper van Therapy?
Met Like A Song en Loveās The Devil sluiten ze de set af.
Leuke opener van de avond in elk geval.
We willen bij deze de link naar hun EP in elk geval al even meegeven.
Meer foto’s op onze facebook via onderstaande link.
https://www.facebook.com/pg/Cultuur-Online-402661337193993/photos/?tab=album&album_id=409162579877202
https://open.spotify.com/artist/5VzHxxqpxGpsTR90ZIsGYF?si=OZt1R5DkS2GDfrcIbz9_kQ&fbclid=IwAR1Dxo701iXyQuI4YIYjEaHKrxjrN6r7rNUQyoywKrCvTkHDHbKmPFdrL14
Mamut
De Leuvense rockers van Mamut brengen als tweede support leven in de brouwerij.
Met Crown Of Dirt vatten ze hun set aan.
Leuk nummertje met een zachte intro,die als een tic-tac in je mond plots meer pit een smaak geeft in alle facetten.Van net opkuiste zanglijnen tot waarachtig metalgebrul,maar allemaal even toonvast.
VM en Shelter volgen de rest van de set op.
Die gasten doen ons echt aan Linkin Park denken.
De Ā zang,de drumlijnen,hun soundā¦
Inside kabbelt de set verder.
Een zachte gitaarintro en af en toe een harde drumstoot
De toetsen in het nummer slepen je mee in een soort van roes waaruit je na drie minuten stevig ontwaakt als het nummer open spat.
Het zit mooi in mekaar,al zorgen de backings van de de gitarist in dit nummer een beetje voor overvloed omdat het timbre van zijn stem te anders is. De jongen kan wel zingen.
Vervolgens krijgen we de parels Blisters en Black Smear op ons bord.
EĆ©n voor Ć©Ć©n volwassen songs die technisch heel mooi in elkaar steken.
We gaan eruit met Radiance Of Light en Kosmonaut en hoorden en zagen dat het goed was.
Meer zelfs,daar willen we echt meer van horen.
Dit is de soundcloud van de bandĀ https://soundcloud.com/user-301534758
Meer foto’s op Facebook via onderstaande link
https://www.facebook.com/pg/Cultuur-Online-402661337193993/photos/?tab=album&album_id=409172549876205
Bantha
Enkele jaren na hun eerste EP is het stil geweest,maar vanavond staan ze op de planken met hun eerste album Kintsugi.
Barbie Blood en Rohypnol openen de set.
Rohypnol neemt je in een verdovend tempo mee in de zanglijnen van Lode,afgewisseld met de fijne hoge gitaargeluidjes van Giovanni,die ons aan aanvloeden van Sonic Youth doen den denken.
Vervolgens krijgen we Atrophy aangeboden.
De band lijkt in dit nummer hun mosterd een beetje te hebben gehaald bij bands zoals Therapy?
Zeker de hobbelige gitaarlijnen.
Al doet Lode zijn zelfzekere uitstraling eerder aan een Frank Black denken.
Maar we gaan niet van de kwestie weglopen,een eigen sound hebben ze zeker.
Bij 9:15 kregen we even een gastzangeres op het podium.
Een lang leuk en slepend nummer met hier en daar een hoogtepunt in de zang en gitaarlijnen.
Leuk gedaan,al lijkt de zangeres er iets te verlegen bij te staan.
We vermoeden dat ze haar eigen kunnen een beetje teveel onderschat.
Op naar Phoenix dan maar.
Een lang uitgerekt nummer waarvan je in de laatste minute even schrikt (in positieve zin dan) als ook Pieter-Jan zijn gebrul bovenhaald. Meesterstukje hoorā¦
Bij Satisfaction mochten we even de cover van het nummer raden,maar we hoorden het niet direct.
āNiemand?ā zei Lode.
Alleen hun voormalige bassist mocht niet meeraden.
āBenny Besannieā zei hij op zijn sappig Izegems alvorens ze Art Divine op ons loslieten.
Met Smokers Times kregen we een nummer van een sigaar lang op het podium.
Best mooi,maar net iets te lang.
Ze hebben de gewoonte sommige van hun nummers lang te maken,zo blijkt ook aan de afsluiter van hun set John The One-Eyed Horsemen.
Hun nieuw album is te beluistern via volgende linkĀ https://open.spotify.com/album/6ins9i2AAKfQMEbnSkJhxQĀ en kan voor de liefhebbers in pre-order op vinyl besteld worden.
Zeker de moeite voor mensen die van invloeden zoals Therapy? En Alice In Chains houden.
Meer foto’s op Facebook via onderstaande link
https://www.facebook.com/pg/Cultuur-Online-402661337193993/photos/?tab=album&album_id=409154173211376&__tn__=-UC-R
| Voor de opnames van LACUNA werkte Trixie samen met Run The Jewels producer Little Shalimar, een samenwerking die resulteerde in een opvallende collectie songs waarop haar kenmerkende stemgeluid en rake teksten ingebed zijn in een bedwelmende en verrassende mix van electronica en hypnotiserende beats. Aan de hand van Ā dans en beweging focust de trilogie op de de evolutie van individuele naar collectieve intimiteit, vertrouwen en bewustzijn. Alle drie delen āTouchā, Ā āLong Time Comingā, en āMay Cannanā werden geregiseerd door visueel kunstenaar Hannah Marshall, gekend voor haar monocromatische esthetiek en haar werk voor bands als The xx, Florence and The Machine, Savages en Goldfrapp. |
In de VS is zanger Shawn Smith overleden.
In Belgiƫ was hij erg bekend als gastzanger bij Arsenal,waarbij hij de hits Lotuk en Melvin heeft ingezongen.
Naast de band Brad,kennen we hem ook van bij Satchel, Pigeonhed en The Twilight Singers.
cultuuronline.com 