Steek Bert Dockx een gitaar in zijn handen en breng er een stelletje jazzmuzikanten bij en je hebt muzikaal vuurwerk.
Met Frans Van Isacker aan de altsaxofoon, Thomas Jillings aan de tenorsax, Nicolas Rombouts aan de basgitaar, Louis Evrard op drums en percussie en Yannick Dupont die er een extra dosis drums, percussie en electronics is het zestal compleet.
Stofwolk is de voorganger van hun debuutalbum die we in de herfst mogen verwachten onder de vleugels van Unday Records in samenwerking mat WERF Records.
Een kabbelende syn van 3 minuten, met een heerlijk fijn gitaartje erin.
De monotone syn maakt na de eerste 3 minuten plaats voor oneindig mooie gitaarsolo’s en meer percussie erin.
Het voelt doorheen het meer dan 14 minuten durende nummer een beetje alsof je een wondermooi paasei heb laten vallen en dat vol kleine eitjes zit met allemaal verschillende mooie kleuren en smaken.
Dan kan je niet kiezen de welke en eet je ze maar allemaal op.
Doorheen je gulzigheid smaakt het naar nog.
Benieuwd naar het volledige album van dit bijzondere zestal.

The Lion King werd in een nieuw jasje gestoken en Spirit van Beyoncé is één van de soundtracks voor de film.
Naast de stem van leeuwin Nala,was ze ook producer van het The Lion King: The Gift. album.
Op 17 juli komen ze met de film op de proppen en op 19 juli kunnen we het album verwachten.

Niet alleen muziek in Gent, maar zoals de traditie het al jaren wil, mag er ook gelachen worden.
Een greep uit de stand ups die dit jaar in Capitole Gent staan, Els de Schepper, Els Dejonghe, Badaboem, Rookie Comedy en Adriaan Van den Hoof.
Info en tickets via deze link: https://www.livecomedy.be/event-category/gentse-feesten/

We vonden hem een beetje te kort, net omdat hij zo leuk is wellicht.
De Australische-Zambiaanse swingt als Missy Elliott, maar met een eigen touch wel te verstaan.
Haar album The Return mogen we pas op 13 september verwachten.
Dit is na Final Form terug een tip van de sluier.

“Cause living is a cancer where you punch above your weight  
While waiting for the truth to set you free You’re quiet like a panther  Gently snapping at the bait It all depends on who you choose to be.”

Over diep vallen, opstaan, het leven en liefdesperikelen dus.
Mooie droompop uit Kopenhagen met een smoothe zoete beat erin.
Het smaakt een beetje als koffie bij het opstaan, die je terug de kracht geeft je door de dag te slaan.
Jonas Bang nam de clip op met een 8mm-camera, maar de muziek boeit ons meer dan de clip, om eerlijk te zijn.
Onze mening?
Voor mensen die van artiesten zoals Ed Sheeran en Justin Timberlake houden, is deze een aanrader.

Black Leather Jacket mocht Rock Zottegem op gang trappen op vrijdag.
De band van eigen bodem zette een leuk setje garagerock neer op deze openingsdag.
Ideaal festivalweertje,zomerzonnetje,maar niet te warm,en de stem van Alexander boven de gitaren uitsteken.

Gers Pardoel valt op een dag als deze een beetje uit de toon als je de rest van de affiche bekijkt,maar de Nederlander weet met hits als Louise,Ik Neem Je Mee,en Alles Voor Je Doen een deel van de tent mee op sleeptouw te nemen.
Het echte rockpubliek maakt van de gelegenheid gebruik voor een snelle hap alvorens de meer stevige bands zoals Heideroosjes en Limp Bizkit er hier een lel op geven.

Flogging Molly is hier op vrijdag één van de grote publiekstrekkers.
Paddy’s Lament,Drunken Lullabies,What’s Left On The Flag,Seven Deadly Sins en If I Ever Leave This World Alive zijn een mooie greep van songs die hier door de boxen schallen.
Met deze Los Angeles punky folkrockers sloeg de vlam dan ook in de pan en was de toon gezet.
Leuk om zien hoe Dave King en de zijnen een publiek kunnen bespelen zonder zelfs echt hun best te hoeven doen.
Een door gitaren,mandolines en accordeons gedreven publiek die als een uitzinnig leger wilde Kelten een feestje bouwde alsof ze net de brouwerij Guinness hadden gewonnen.
Mooi om zien.

Midnight Oil begon meteen met hun monsterhit The Dead Heart uit hun legendarische album Diesel And Dust.
Met kippenvel een set aftrappen en daarna een stevig Redneck Wonderland er achteraan.
De Australische band bestaat dit jaar maar liefst 43 jaar,zanger en politicus Peter Garrett werd er in mei 66,maar rockt nog als geen ander.
Als het ware meer met handbewegende dansjes,want de jaren van springen zijn voorbij.
King Of The Mountain uit 1990 ondertussen passeerde ook de revue.
Op Beds Are Burning was het wachten tot het einde van de set,waarna ze er Forgotten Years achteraan gooiden.
Leuk concertje met een nostalgische traan en je armen vol mierentietjes.

En kijk,daar is Marco Roelofs met zijn Heideroosjes helemaal terug.
Na de intro die ze al jaren laten afspelen met Urbanus erin,zijn we er zeker van dat er iets straffer dan duracel bestaat.
Roelofs springt,rent,blaast en briest als een wilde en slaagt er nog in om niet buiten adem te klinken in zijn zanglijnen ook.
Bij Scapegoat Revolution galmde de “wooooooooh oh oh oh” door de uitzinnige tent terwijl de security voor het het podium mensen plukten als avondgymnastiek.
Time Is Ticking Away,I’m Not Deaf,Sjonnie & Anita en Ik Zie Je Later,kregen we er net als Damclub Hooligan ook nog bij.
Wat een bom aan energie zeg…

Limp Bizkit was op een paar uitschieters na een beetje als spa die je te lang op tafel hebt laten staan,en je hoopt te reanimeren met een bruistablet,maar waarvan je de slechte nasmaak van dafalgan niet eerder had kunnen bedenken.
Wat doe je als wereldband begot met covers van Ministy (Thieves), George Michael (Faith) en The Who (Behind Blue Eyes) in je setlist?
Behind Blue Eyes laten we dan nog buiten beschouwing,omdat het destijds ook een radiohitje was.
Songs als My Generation,Rollin’,My Way en Nookie maakten dan terug iets goed,maar die hebben werk aan hun totaalplaatje.

Om de vrijdag af te sluiten draaide Reginog wat plaatjes met de handjes,en konden we vol verwachting naar de dag erop uitkijken.

Mooneye hoeven we ondertussen niet echt meer voor te stellen.
Ze wonnen Jonge wolven en de Melkrock Rally in 2017 en in 2019 waren ze bij de winnaars van De nieuwe Lichting van StuBru.
Het loopt als een trein voor de mannen uit Moen en hun agenda staat bomvol festivals deze zomer.
Met ondermeer Nothing Ever Happens en Thinking About Leaving,wisten ze het publiek in een mooie korte set te bekoren.

Na Boef,kregen we terug muziek met Walk Off The Earth.
Opnieuw een portie covers,maar hoe…
Een streling voor het oog,instrumenten die van de ene muzikant naar de andere door de lucht vlogen.
Sarah Blackwood die het publiek zo bekoorde dat zelfs bij sceptici hier de mond even van open viel.
Zalig leuke show,visueel en qua entertainment-gehalte heel erg leuk.

Tears For Fears zorgde voor minder visueel spektakel,en moest het op hun hits na vooral van hun “fans van het eerste uur” hebben.
Best een mooie set van de Britten Orzabal en Smith ,die er meteen Everybody Wants to Rule The World tegenaan gooiden.
Sowing the Seeds of Love en Pale Shelterzorgden samen met Shout voor de hoogtepunten.
Leuk de band nog eens in ons landje te zien,al hadden we soms een geeuwmomentje,maar het blijft een eer monumenten als deze in Zottegem aan het werk te zien.

Live is een bom live en een jukebox aan hits.
De set start met All Over You en Selling The Drama en daarna krijgen we jawel…Losing My Religion van R.E.M.
Na They Stood Up For Love en The Dolphin’s Cry,krijgen we met Paint It Blackvan Jagger en de zijnen een tweede en gelukkig laatste cover in de set.
Scheurende gitaren en “It was an evening I shared with the sun” zetten Lakini’s Juicein,en als je daarna I Alone,Run To The Water en dan nog eens een klepper zoalsLightning Crashes hoort,dan besef je plots hoeveel hits die mannen maakten en hoe hedendaags ze nog klinken.

Interpol
Met ouder werk zoals C’mere en Iff You Really Love Nothing uit hun laatste album Marauder beginnen ze eraan.
En wie kent ook hun heerlijke Evil niet?
Na die lekkere baslijn en langgerekte “Rooooooooosemary” rolt nog maar over Paul Banks zijn lippen,en meteen is iedereen mee.
Ook Slow Hands kregen we mee.
Deze New Yorkse machine draait al 21 jaar op het hoogste niveau mee,en zo te zien zitten ze amper aan de helft.

Arsenal mocht deze meer dan geslaagde editie afsluiten en dat deden ze in stijl.
Met Long Sun Long Shadow en Amplify uit hun laatste album en Amelaka Motingavliegen ze erin.
Leonie in een leuk zwart kleedje en opvallend rode oorringen het publiek opzwepend als niemand anders kan.
Bij Saudade gaan we na al die jaren toch nog eens een licht moeten zetten,wanneer het publiek het refrein “Eee! Me beija, amor. De mansinho, bem” NIET moet meezingen,want na al die jaren gaat nog altijd een half festival de mist in.
Temul (lie low) is live een stuk beter gaan klinken met Leonie als backing achter Paulien Mathues,want dat was in de vorige shows een pijnpunt en daar is aan gewerkt.
Niet dat John dat slecht deed,maar omdat Lydmor met haar unieke stem heel moeilijk te vervangen is in dit soort nummers.
Met kleppers zoals Lotuk en een xxxxxl-versie van Melvin mochten we met een kamerbrede glimlach ons bedje in.

Heartland Drive mocht de spits afbijten op deze eerste editie van Burchtconcerten 2019.
Elke dinsdag van juli en augustus zijn terug andere bands aan het werk op deze mooie burchtweide.
Ze spelen hits van artiesten zoals Tom Petty, Bruce Springsteen, John Hiatt, Jason Isbell, Wilco & Ryan Adams.
Zanger Steven Vergauwen zette ondermeer een mooie versie van On Fire van Bruce springsteen neer.
Het viertal brengt heerlijke rock door de tijden heen,strak,keurig en met af en toe een vleugje humor.
Voor de pauze was Isabelle A te gast,die met een mooie Franse versie van Bart Peeters zijn Lepeltjesgewijs de toon zette.
Even was het twijfelachtig of ze er bij zou zijn,want op radio 2 had ze ’s morgens aangegeven zich ziek te voelen,maar daar was ze.
Opgelapt en blijkbaar zonder invloed op haar stem.
Ze zette de set verder met Lowietje,de humoristische en sappig Gentse versie die ze van “Louise” van Gers Pardoel maakte voor het programma Liefde Voor Muziek.
Ze vervolgde de set met Als Ik Nee Zeg het nummer dat Sam Bettens van K’s Choice voor haar heeft geschreven in 2017 voor haar album Zo Zal Het Zijn.
Ik laat je nooit meer gaan,Blank Of Zwart, Hey Lekker Beest en de heerlijk nieuwe singele 2 Seconden zaten ook tussen de tracks.
Heartland Drive sleurde ons verder de nacht in met ondermeer One Of These Nights van The Eagles en we zagen dat het goed was.

Toen ze 32 jaar geleden aan het festival zijn begonnen,hebben ze wellicht nooit gedacht dat het zo’n vaart zou nemen.
Op deze 33e editie hebben ze op vrijdag met Carneia,Fire Down Below,Ertebrekers en The Sore Losers toch terug uitgepakt met een mooie resem namen van eigen bodem.

Carneia mocht de spits afbijten en begon hun set met hun “Blood & Candy” en “The Making Of The Universe”.
Daarmee kon het publiek al eens proeven van hun laatste album “Voices Of The Void”.
Het was een beetje als Stroh van 80 graden.
Komt zwaar binnen op een vrijdagavond,maar eens goed gesmaakt wil je meer…
Dat kregen we met “Redlights Are For Redheads” en “Black Coffee”.
Jan Coudron zijn stem kunnen we onder de noemers van “stevig,snedig en universeel”plaatsen.
Na “The Hangman” en “Alter Ego” zitten we bijna aan het einde van de set.
Het sluitstuk “White Collar” brengt een einde aan een set,die voor ons net iets langer mocht duren.

Met Fire Down Below,kregen we er nog ééntje van eigen bodem.
De stoner band werd een jaar of drie geleden in Gent geboren,al is de drummer hier van de streek afkomstig.
Het leuk sappig Westvlaams sluipt er op dit festival echt wel in op dit festival.
Na albums zoals “Viper Vixen Goddess Saint” en hun laatste “Hymn of the Cosmic Man” kan je er niet meer rond dat een band als deze hier op zijn plaats staat.
De band heeft een behoorlijk drukke agenda en zijn ook buiten de landsgrenzen niet onopgemerkt gebleven.
Op Sinterklaas dit jaar staan ze zelfs in de Mezz in Breda.
Tip voor wie er nooit is geweest of voor de band zelf:” Bij Christ aan de overkant hebbben ze heerlijke frieten,als band zou ik ze op mijn rider zetten.”
Terug naar de essentie dan…
We kregen een duistere maar mooie set en met een frontman als Jeroen is het echt wel smullen uit het buffet die we hier in een mengelmoes van hun twee albums krijgen op een avond als deze.
Het voelt als sex on the beach,maar dan onder een volle maan.

Ertebrekers brengt een onderbreking in het gitaargeweld van de avond en sleurt er in de set meteen “Amanda”,”Mars” en “Shimokitazawa” door.
Die laatste Japans klinkende titel moet je eens proberen herhalen na zes pintjes in een half uur bij deze 30 graden vandaag.
Die sfeer omschrijft ook de geestigheid die hier vanavond heerst onder het publiek,met een glunderende Kowlier aan de bas,die echter niet klinkt alsof hij bovenstaande dorstige daad voltooide.
Het blijft nog steeds één van de beste bassisten die ons landje rijk is.
Jeffrey Jefferson springt als een dartel hertenkalfje van links naar rechts over het podium en met “Pananoia”,”Eva Mendes” en “In Theorie” gaat de set verder.
Na de vraag “Woarom” en Diepe Waters” en “Dief In De Nacht”,krijgen we meezinger “De Zji” op een schoteltje.
“Vandage”,en “Party Too Much” maken een einde aan deze leuke set.

The Sore Losers begonnen hun set met “Don’t Know Nothing”,de titel was gelukkig geen voorspelling voor een toonaard voor de rest van de avond.
“Working Overtime” en “Your Smile” klonken dan weer de tour op van stiekeme romantiek.
Niet moeilijk met een zanger als Jan Streatemans,met een charisma om de nieuwe Ruben Block te gaan worden en achter ons een massa jonge dames die één voor één elk woord uit Jan zijn mond meezingen.
“Got It Bad”,”Little Baby”,”Price Of Love”,”Girl’s Gonna Break It”,”Blue Shoes”,”Nightcrawler”,”Dark Ride”,”Cherry Cherry”,en het mooie “All In A Day’s Work” passeerden en nog steeds zongen de eerste rijen elke song mee.
Een lust voor het oog om te zien hoe deze band een publiek meesleept zonder hiervoor heel veel moeite te moeten lijken doen.
Hoewel deze pareltjes heel mooi in mekaar zitten en deze band echt wel een mooie volwassen set neerzet.
We gaan eruit met “Denim On Denim”,”Commanding The Night”,Silver Seas”,”Juneville Heart Attack” en “Tripper”.

Met Discobar Galaxy als afsluiter van de avond sluipen we voorzichtig naar ons bed toe met fonkeltjes van rock & roll in onze ogen.
Want Grensrock Menen is een heerlijk festival,waar gezelligheid en warmte heerst en de pintjes heerlijk fris zijn.

13 brengt niet altijd ongeluk,want deze is de voorganger van hun 13e album en de band lijkt bij deze terug te zullen grijpen naar de sound waarvoor we van de band zijn gaan houden in de prille nineties.
Het zwetende,brullende beest die Jonathan Davis was en we zijn gaan omarmen is helemaal back !!!
Tijdje geleden wel,want we hadden sinds hun laatste album “The Serenity Of Suffering” uit 2016 niets nieuws meer gekregen.
De zwangerschap van 3 jaren belooft met The Nothing,die in september zal worden geboren een duivels geweldig album op de wereld te zullen zetten.
We zitten alvast vol ongeduld te wachten tot het eruit floept,maar met de single “You’ll Never Find Me”,hebben we de neus van het nieuwe monstertje al even mogen zien.

Afgelopen zondag werden we verwacht op de persvoorstelling van het album “La Loba” van Eva De Roovere.
Een meer originele locatie dan deze hadden we ons niet kunnen inbeelden,zeker gezien de rode draad doorheen het album “de kosmos” betreft.
Het vasthangen van tijd en ruimte en het feitelijke “zijn” op dit planeetje.

De set vangt aan met het titelnummer “La Loba“.
Tom Theuns aan de gitaar en Aurélie Dorzée aan de viool zorgen voor het warme mooie briesje die we door dit concert zouden voelen waaien,en gaven de puurheid die nog altijd in Eva haar muziek zit verweven dat duwtje meer.
Dat het tweede nummer op haar cd de titel “Eén ” draagt verwijst wellicht naar het hoe belangeloos tijd en timing in de kosmos zijn.
Maar we zien het met “wolkjes van adem” in de tekst en de zon in real time geprojecteerd op de achtergrond heel mooi onze ogen en oren strelen.

“Nick En De Wereld is geschreven voor een heel goede vriend van me;hij weet het zelf niet,maar misschien dat hij het straks wel weet.”
Zo vertelde Eva met een zomerse glimlach alvorens de percussiestokjes op elkaar gingen en Aurélie de viool inzette.

Indringer refereerde even naar aliens en ruimtevaarders en zorgde voor een mooie steminteractie tussen beide dames.
Het toverde een glimlach op ons gezicht een ukulele te zien passeren die qua bouw wat in contrast was met Eva haar slanke lichaam in die zomers gestreepte jumpsuit.

Stad In De Woestijn brengt ons naar Las Vegas en San Francisco waar Eva haar inspiratie is gaan putten voor het schrijven van dit album.
De eindeloze zandvlaktes die haar deden denken aan een verlaten planeet.

Bij Gewichtloosheid ging het even over hooikoorts en rondvliegende pollen die invloed op haar stem hadden,maar daar hebben we door deze set niks van gemerkt.

Slaapwandelaars verwijst naar alles wat we beleven eigenlijk maar een illusie is.

Bij Thebe,welke ook één van de manen van Jupiter zou zijn,”sla ons dood,maar we kennen er niks van”,komt de klarinet naar boven.
Eva speelt immers al klarinet sinds haar 8,zo laat ze even vallen.

Wild Kind zorgde op het album voor een samenwerking met de Nederlandse rapper Diggy Dex,waarmee zee ook samenwerkte voor een remake van Slaap Lekker (Fantastig Toch) een jaar of tien geleden.

Bij Radiogolf,kregen we even een uitleg over een clipje met Indisch-Turkse dansen,die ons rijkhalzend doet uitkijken naar hoe de clip van het nummer er zou gaan uit zien,als die er komt.

Licht bracht ons op zijn beurt naar de liefde voor één persoon,die je eigenlijk kan reflecteren naar de liefde voor alles wat je rondom ziet.
De xylofoontoontjes in het nummer deed ons even terugdromen naar de beginjaren van deze rasartieste.

Toen gleden we de set uit met Hoeveel Tijd Is Er Nog.
Beseffend dat tijd een uitvinding van de mens is,die ons toch alleen maar tijdsdruk brengt,waaruit we bij deze even zijn kunnen ontsnappen.

We zagen een trio spelen als een geoliede machine en het smaakte als de puurste en lekkerste honing.
Wil je ze live zien,wat we heel sterk aanraden,volg dan onderstaande link.
https://www.evaderoovere.be/concerten